چین بداند: تنها ایران است که می ماند.

شهریار شیرخانی

ورود آمریکا به زنگزور هرچند شاید مصالح کلی ایران را با تهدید مواجه نماید؛ ولی باید گفت قطعا مصالح ترکیه، روسیه، آذربایجان، اروپا، چین، هند و ارمنستان را هم تامین نمی کند.
آمریکا در تلاش به منظور در دست گرفتن کریدورهای مهم دنیا و تضمین حفظ هژمونی خود و جلوگیری از تولد یک هژمون جدید دیگر می باشد و امروز اگر وضع به همین منوال پیش رود، بزرگترین بازنده چین خواهد بود.

چین در محاصره آمریکا قرار گرفته و هیچ دیوار آتشینی برای دفاع از خود ندارد. با نگاه به رابطه ی این کشور با همسایگانش، می بینیم که چین با روسیه یک مناقشه سرزمینی کهنه دارد، با ژاپن و کره جنوبی هم همینطور، اندونزی، فیلیپین، تایوان، هند و تایلند هم متحد و در عمل پایگاه آمریکا میباشند. پاکستان بطور ذاتی به آمریکا نزدیکتر از چین می باشد. در کنترل گرفتن افغانستان نیز برای آمریکا سهل تر است. به جز ایران، عراق و جنوب آسیا هم حوزه نفوذ آمریکا بوده و حوزه کارائیپ و آتلانتیک هم برای چین، حوزه ای سخت خواهد بود.
آمریکا به واقع در حال جهان خواری است و اگر کشورهائی که با نظم امریکائی نمی توانند کنار بیایند در کنار هم قرار نگیرند، به زودی دوران تاریک هژمونی مطلق پدید خواهد آمد.

در نظم آمریکائی، منافع فقط متعلق به آمریکا و ثروتمندانش خواهد بود و دنیا با جنگ، قحطی، بیماری و مرگ در کنترل آمریکا قرار خواهد گرفت. هیچ کشوری تا یک میزان خاصی نمی‌تواند ترقی نماید و قدرتمند شود و باید تابع تصمیمات آمریکا باشد و این خطری بزرگ برای نوع بشر است. تنگه های دنیا و اقیانوسِ مهم اطلس هم جائی است که بین این دو کشور نهایتا یکی باید تسلیم و دیگری پیروز شود.
راههای ترانزیتی اقتصادی و انرژی چین نیز در حال محاصره کامل بوده و تنها راه چین برای نجات، وجود ایران مستقل و قدرتمندی است که به غرب متمایل نشود. ایرانِ امروز، شاهین میان دو کفه هژمونی دنیا شده و اگر تدبیر و سیاست و قدرت را با مهارتی تاریخی با هم درآمیزد می‌تواند در میان این دو هژمونی برای خود قدرتی تنظیم گر بسازد و اگر خدای نکرده در این بازی با مهارت ورود نکند، ممکن است در میان این دو کفه هژمونی، آسیب ببیند.
اگر بر روی نقشه نگاه کنید آمریکا در حال محاصره راه های تجاری چین با مابقی دنیا می باشد و اگر آمریکا، ذره ای امید داشت که میتواند ایران را بدست آورد، نیازی به ورود به زنگزور نداشت و این به مفهوم عدم درگیری آمریکا با ایران در کوتاه مدت می باشد؛ زیرا اگر آمریکا می‌توانست به چهار راه جهان، یعنی ایران تسلط یابد، دیگر نیازی به ورود به منطقه ای مناقشه آمیز و کوچکتر مثل جنوب ارمنستان نداشت.

این بار پاشینیان با میلیاردها دلار سرمایه به ارمنستان بازگشت

اگر ایران از دست برود، چین دوباره به زمان جنگ تریاک و اشغال منچوری و جنگهای روسیه-چین، انگلستان-چین و ژاپن-چین، باز خواهد گشت. چین برای برون رفت از این بحرانی که گریبانش را گرفته باید ایران را تقویت نماید و قهرا باید شریک استراتژیک ایران شود. اگر ایران امروز، ایران زمان پهلوی بود، آمریکا نیازی به ورود به زنگزور نداشت.
باید تاکید کنم که حلقه اصلی کریدور، ایران است. ایران امروز را تنها میتوان با ایران زمان شاه اسماعیل یا نادر یا داریوش یا کمبوجیه و حتی مهمتر و مقتدرتر از آن مقایسه کرد. ضمنا بازی ژئوپلیتیک دنیا تازه در حال علنی شدن و آغاز است، نه پایان. نقشها از این به بعد تعیین خواهند شد و جهان آبستن حوادث بقا یا تغییر هژمونی خواهد بود.
ایران تا همیشه ی تاریخ، شاهین تعادل دنیا بوده، می‌باشد و خواهد بود و امروز با این اعتماد به نفس، قدرت و استقلالی که دارد در کنار منابع انسانی غنی، بازیگری مهم در دنیا می باشد و ان شاالله سهم مهمی از کیک دنیای جدید خواهد برد.

تنها ایران است که می ماند.