دو کلام حرف حساب با باورمندان به ظریفیسم

به نقل از ایسنا، محمد جواد ظریف، معاون امور راهبردی رئیس‌جمهور ایران با اشاره به اقدام تروریستی برون‌مرزی رژیم صهیونیستی در ترور و به شهادن رساندن شهید «اسماعیل هنیه» گفت: ایران پس از ترور شهید «اسماعیل هنیه» در تهران خویشتنداری کرد و حق دارد در زمان دلخواه این اقدام تروریستی را که در خاک ایران انجام شد، تلافی کند. او ادامه داد، پس از ترور، جامعه جهانی از ما خواست که به منظور پایان دادن به جنگ غزه خویشتن‌داری کنیم، اما وعده یک توافق آتش‌بس هرگز محقق نشد.

بررسی اثر ترور سید حسن نصرالله بر آینده ی منطقه و ایران

در اینجا سئوال اساسی این است که از نظر آقای ظریف، جامعه جهانی کیست؟

مروری بر اقدامات و گفته های محمد جواد ظریف در این چهار دهه نشان می دهد که جامعه ی جهانی از نظر وی، فقط آمریکاست؛ چون اروپا و کشورهای عربی نیز کاملا در زمین آمریکا بازی می کنند. پس می توان اینگونه نتیجه گرفت: آنچه رسانه ها اعلام کردند مبنی بر اینکه آمریکا از ایران خواسته تا به ترور شهید هنیه پاسخ ندهد و بجای آن، توافق آتش بس در غزه به سرانجام می رسد، صحیح است. اما این وعده ی آمریکا نیز هرگز عملی نشد.

از سوی دیگر می بینیم که در نشست رسانه ای رییس جمهور ایران در سفر به نیویورک، وزیرخارجه ی کشور به همراه محمدجواد ظریف بر روی صحنه ظاهر شدند. این یعنی وزیرخارجه ی ایران در زیر سایه ی ظریف کار می کند. این پیامی است که دستگاه دیپلماسی ایران به دنیا مخابره می کند. اما از دید جامعه ی جهانی، این پیام چه بود؟

آنچه که جهان از آقای ظریف به یاد دارد، تمایل افراطی وی برای مذاکره در مورد همه چیز است. آنچه اروپایی ها از آقای ظریف به یاد دارند، این است که هیچ چیز نمی توانست خنده های او را حتی به یک اخم ساده تبدیل کند. آنچه کشورهای همسایه از آقای طریف به یاد دارند، غرور فراوان و بی توجهی افراطی به همسایگان و منافع متقابل است. آنچه محور مقاومت از آقای طریف به یاد دارد، یک رقابت دائمی و مخالفت است. آنچه قدرت های بزرگی مثل چین و روسیه از آقای ظریف به یاد دارند، حضور همیشگی وی در دامان آمریکا و قرار دادن تمام تخم مرغ های ایران در سبد آمریکاست.

ولی این باور وجود دارد که جامعه ی جهانی از نگاه آقای ظریف فقط در آمریکا خلاصه می شود. بنابراین باید دید آمریکایی ها، از آقای ظریف چه چیزی را به یاد دارند. آنچه آمریکایی ها از آقای طریف به یاد دارند، خوش باوری افراطی به تمام گفته های مقامات آمریکایی و درس نگرفتن از بدعهدی های گذشته ی آنها است.

پس بطور خلاصه، حضور ظریف در نشست رسانه ای رییس جمهور در نیویورک این پیام را به آمریکایی ها مخابره کرد: مذاکره در همه حال، خنده های همیشگی، غرور در برابر همسایگان، رقابت با محور مقاومت، همه چیز با و برای آمریکا، خوش باوری نسبت به مقامات آمریکایی و درس نگرفتن از بدعهدی های گذشته ی آمریکایی ها.

در پایان می خواهم ظریفیسم را اینگونه تعریف کنم: فریب خوردن مکرر از اعتماد به وعده های آمریکا و در عین حال آمادگی برای اعتماد مجدد به وعده های جدید آمریکا.