ایران چه چیزهایی از دفاع مشروع در برابر اسرائیل به دست آورد؟

طبق برخی گزارش ها اسرائیل ومتحدان اش چیزی حدود 1.2 ملیارد دلار هزینه کردند تا بتوانند با حمله ی ایران مقابله کنند ولی در نهایت پهباد ها و موشک های ایرانی به اسرائیل رسیدند و دو هدف که ایران از قبل مشخص کرده بود با موشک های ایران هدف قرار گرفتند.
اگر تعداد پهپاد ها و موشک هایی که ایران در عملیات استفاده کرد و هزینه تولید آن برای ایران را حساب کنیم، احتمالا چیزی حدود 4 تا 5 ملیون دلار در می آید.
ایران در عمل معادله جدیدی را مجددا حکم فرما کرد، “از این پس دیگر سیاست صبر استراتژیک تمام شده، بزنید می خورید، محکم هم می خورید”.
همچنین ایران تابوی حمله به اسرائیل را هم شکست، از سال 1971 که آخرین جنگ های اعراب با اسرائیل اتفاق افتاد تا زمان حمله ایران هیچ کشوری جسارت حمله به اسرائیل را نداشت.
فقط سال 1991 صدام حسین از روی استیصال در مقابل آمریکایی ها چند موشک به سمت اسرائیل پرتاب کرد ولی عملا صدام حسین در مقابل اسرائیلی ها نبود بلکه برای فشار آوردن به آمریکایی ها این کار را انجام داد.
ایران میان 300 تا 500 موشک و پهباد را به اسرائیل پرتاب کرد، موضوع بسیار متفاوت است.
آن لحظه ای که ایران اعلام کرد عملیات اش پایان یافته و اهداف مورد نظر منهدم شده زمانی بود که دیگر آسمان اسرائیل برای ایران کاملا باز بود و اگر ایران عملیات را متوقف نمی کرد نه اسرائیل و نه متحدین اش امکان ادامه مقابله با حملات ایران را نداشتند و این احتمال وجود داشت که ایران از سلاح های پیشرفته تر خود استفاده کند و هزاران موشک بر سر اسرائیل فرود آید.
در واقع ایران همچنین در این عملیات ثابت کرد که می تواند ظرف چند ساعت همه سامانه های دفاعی اسرائیل و متحدان اسرائیل را فلج کند و آنوقت کار را تمام کند.
اسرائیلی ها و آمریکایی ها به خوبی می دانند که ایران اطلاعات دقیق و موثق از اماکن بسیار مهم وحساس در اسرائیل در اختیار دارد و اگر صبح روز یک شنبه ایران اراده می کرد همه اینها را می توانست هدف قرار دهد از اهداف نظامی و انبارهای تسلیحاتی گرفته تا ساختارهای اقتصادی و زیربنایی و….
اسرائیلی ها و آمریکایی ها در بحث جنگ رسانه ای بسیار پیشتاز هستند وخوب تلاش می کنند آنچه را که در میدان نتوانستند انجام دهند از طریق فضاسازی رسانه ای به دست آورند ولی عملا ایران موفق شده به آنها بفهماند که چه قدرتی دارد و عملا قدرت خود را در مقابل آنها به نمایش گذاشت.
همین عمل ایران می تواند به نوعی ایران را برای چندین سال از گزند دشمنان حفظ کند چرا که امروزه همه دشمنان ایران متوجه شده اند که ایران در بحث امنیت ملی خود با هیچ کس تعارف ندارد و از مقابله با هیچ کس ابایی ندارد.
اینکه بایدن به نتانیاهو زنگ زده و گفته وقت رامبو بازی هایت تمام است و سر جایت بنشین و پیغام فرستاده اند که به دنبال گسترش تنش در منطقه نیستند را خیلی جدی نگیرید، آنها به این دلیل دنبال گسترش تنش نیستند و نمی باشند چون متوجه شده اند هزینه مقابله با ایران بسیار سنگین است.

می بینیم حتی برخی کشورهای منطقه که پشت خود را به حمایت اسرائیل گرم کرده بودند امروزه کرنش کرده اند و متوجه شده اند اسرائیل حتی نمی تواند از خودش دفاع کند چه رسد به اینکه بخواهد پشت گرمی برای آنها باشد، قطعا اینها هم به فکر خواهند بود که مواضع خصمانه خود نسبت به ایران را تغییر دهند و متوجه می شوند وقتی که ایرانی ها به آنها می گویند اجازه تغییر مرزها در منطقه را نخواهیم داد یا از حسن نیت ایران برای ادعاهای واهی ارضی سوء استفاده نکنید، منظور چیست و می فهمند که ایران با کسی نه شوخی دارد و نه تعارف، آنکه اسرائیل بود و این همه حامی داشت این بلا سرش آمده آنها که سهل هستند.
فراموش نکنید آمریکا، انگلیس، فرانسه، آلمان و اردن همه با هم به دفاع از اسرائیل پرداختند و ایرانی ها موفق شدند وارد اسرائیل شوند، اگر اینها نبودند اسرائیل می خواست چه کار کند؟
راستی اسم انگلیس و فرانسه و آلمان آمد، آیا می دانستید اینها به بهانه مبارزه با داعش در این منطقه حضور دارند، تا به حال هم حتی یکبار در هیچ عملیاتی بر علیه داعش مشارکت نداشتند.
شاید از همه اینها مهم تر این باشد که امروزه اگر فضای اجتماعی در منطقه را رصد کنید می بینید که فضایی بسیار وسیع در طرفداری از ایران در بین ملت های منطقه راه افتاده.
اسرائیل و آمریکا و برخی دیگر کشورهای منطقه ملیاردها دلار هزینه کردند تا جوامع منطقه را متقاعد کنند اسرائیل دشمن اول نیست بلکه این ایران است که دشمن اول است، حالا ورق برگشته و ایران با این عملیات خود موفق شده محبوبیت بسیار بزرگی درمیان مردم منطقه به دست آورد.
به هر حال سالهای آینده نشان خواهد داد که چه قدر این اقدام ایران در نهایت به نفع امنیت ایران و صلح در کل منطقه است و موجب آن خواهد شد تا سالها دیگر کسی به فکر راه اندازی یک جنگ بزرگ در منطقه نباشد.