مدیران کشور، باید از سایر کشورها درس بگیرند

دکتر کوروش گرجی

در چهار سال گذشته، برهم خوردن تعادل بین قدرت های جهانی، کمی آشکارتر شده و منجر به تحولاتی در سراسر جهان گردید. این تحولات در سه گسل قدیمی بین المللی، پرحرارت تر بود. در این بین، گسل غرب آسیا به دلیل تعدد بازیگران منطقه ای و تسلط بازیگران فرامنطقه ای، روندی سریع تر از سایر گسل های جهان را از خود به نمایش گذاشت؛ اما با تصمیم ایران مبنی بر خروج از سوریه،جهان شاهد یکسویه و کندتر شدن این تحولات شد. اگرچه این خروج، منجر به اظهار نظرهای گوناگونی بر علیه ایران گردید؛ اما کم کم مشخص شد که مهمترین اثر آن، فروپاشی امنیت سایر کشورهای غرب آسیا است زیرا ایران علاوه بر امنیت خود، امنیت کشورهای مسلمان منطقه را نیز حفظ کرده بود.

تا پیش از دسامبر 2024، عموم دولت های غرب آسیا در نظم آمریکایی حل شده و در نتیجه به شکل های مختلف، همسوی با منافع آمریکا در منطقه عمل می کردند. از جمله ی این دولت ها می توان به دولت های عربستان، اردن، ترکیه، مصر، خودگردان فلسطین، لبنان و عراق اشاره کرد که هریک به دلیلی و به طریقی، توان مخالفت با سیاست های آمریکا در خاک خود و منطقه را نداشتند. در حال حاضر اوج همگرایی همه ی این سیاست های آمریکا، دشمنی با ملت و کشور ایران است؛ زیرا اقدامات امنیتی ایران، منجر به افزایش امنیت سایر کشورهای منطقه نیز شده بود. این دشمنی، به وضوح در دفاع از رژیم اشغالگر قدس در برابر حمله ی انتقام جویانه ی ایران، به نمایش درآمد. در این بین، گروه های مقاومت عراقی، لبنانی و یمنی، تنها گروه هایی بودند که با ایران همسویی داشتند. سوریه هم که با انتخاب گزینه ی عدم مقاومت در برابر تروریست های مورد حمایت آمریکا، در یک انفعال خاص به سر می برد، بسیار سریع به مرحله ی فروپاشی ملی رسید.

در روزهای اخیر شاهد این بودیم که برای اولین بار در طول تاریخ، آمریکا جرات نمود تا خلع سلاح و تسلیم سرزمینی بدون قید و شرط ایران و طرح تخلیه ی ساکنان نوار غزه را مطرح کند. صاحبنظران دلایل این امر را در ترور رهبران مقاومت، عدم استفاده از توان حداکثری این محور بر علیه اسراییل و خروج ایران از سوریه به همراه ارسال مکرر پالس ضعف از سوی برخی از دولتمردان ایرانی می دانند. اما این پایان ماجرا نبود. پیشنهادات دیگری نیز برای سایر کشورهای منطقه، بطور مستقیم و یا غیر مستقیم توسط آمریکا و اسراییل مطرح گشت که در ذیل به آنها اشاره می گردد.

1-محمود عباس که در راس تشکیلات خودگردان فلسطینی قرار داشته و در درگیری های اخیر، هیچگونه همسویی با غزه و ایران نداشت، ناگهان با اعلام سال 2025 به عنوان “سال الحاق” کرانه ی باختری به اسراییل مواجه شد. رخداد این امر، یعنی پایانی بر موجودیت تشکیلات خودگردان فلسطینی در کرانه باختری و خیانت آشکار غرب به غربگرایان حاکم بر تشکیلات خودگردان.

2-جوزف عون رییس جمهور لبنان، در اولین سخنرانی خود خواستار این شده بود که در این کشور فقط ارتش دارای سلاح باشد. اگرچه در دور اول رای گیری برای ریاست جمهوری جوزف عون، حزب الله لبنان توانست یک قدرت نمایی چشمگیر انجام دهد؛ اما سپس دولت این کشور حتی برای پروازهای ایرانی نیز مشکلاتی را ایجاد کرد. این موضوعات از نفوذ غرب گرایان در ساختار دولت لبنان حکایت دارد؛ با این حال خاک لبنان مرتبا مورد تجاوز ارتش اسراییل قرار گرفته و صهیونیستها با حمایت آمریکا به نقض مکرر مفاد توافق آتش بس در لبنان پرداخته و در مهلت شصت روزه ی مشخص شده بر اساس توافق، از مناطق استراتژیک اشغالی لبنان عقب نشینی نکرده و با فشارهای آمریکا، حضور خود در جنوب لبنان را تا 18 فوریه تمدید کردند. صاحبنظران بین المللی این موضوع را خیانت آشکار غرب به دولت غربگرای لبنان ارزیابی می کنند.

چرا بانک مرکزی ایران بر خلاف جریان جهانی شنا می کند؟

3-پادشاه اردن که در صلح با اسراییل بوده و دارای روابط نزدیک با آن است، بارها در عمل نشان داده که کاملا مطیع آمریکا می باشد و حتی در عملیات های وعده ی صادق 1 و 2 نیز به کمک متحد دیرینه ی خود یعنی رژیم اشغالکر قدس شتافت. علاوه بر این، اکنون مشخص شده که بعد از عملیات طوفان الاقصی، دولت غربگرای اردن علیرغم مخالفت بخش چشمگیری از مردم خود، به پایگاهی برای تامین ضروریات و مایحتاج صهیونیست ها تبدیل شده و این مایحتاج را با کمک صدها کامیون بطور روزانه به اسراییل می رساند. با ابن حال، دولت آمریکا صراحتا اعلام کرده است که اردن باید هزینه های پذیرش و پذیرایی از میلیون ها فلسطینی را تقبل کند. اسراییل نیز اعلام کرده است کل خاک اردن به صهیونیست ها تعلق دارد. به هر حال شاه اردن نیز که در کاخ سفید به شدت توسط متحد خود، یعنی ترامپ، تحقیر شد باید هزینه های اعتماد خود به آمریکا را بپردازد.

4-بن سلمان ولیعهد عربستان در سال های گذشته نشان داد که حاضر است برای دشمنی با شیعیان و در راس آنها ایران، هر هزینه ای را بپردازد. وی برای حفظ منافع غرب در باب المندب، کشور خود و متحدانش را وارد یک جنگ 8 ساله با یک کشور عربی دیگر کرد. جنگی که روزانه 250-200 میلیون دلار برای عربستان هزینه داشت و سود آن به جیب آمریکا و غربی ها می رفت. بن سلمان تمام شرافت عربی و اسلامی کشورش را زیر پا گذاشت تا هرچه بیشتر در فرهنگ غربی غرق شود. با این حال، حتی دفاع جانانه ی عربستان از اسراییل در عملیات های وعده ی صادق 1 و 2، تامین لجستیک مورد نیاز صهیونیست ها در جنگ غزه و خریدهای چند میلیارد دلاری نظامی از آمریکا نیز مانع این نشد که آمریکا بخشی از خاک عربستان سعودی را رسما برای تشکیل یک کشور جدید مطالبه نکند. البته عربستان که به دنبال علنی سازی روابط خود با رژیم صهیونیستی بود، با ادعای ارضی صهیونیست ها در رسانه هایشان برای الحاق به اسراییل نیز مورد تهدید قرار گرفت. ظاهرا صهیونیست ها نمی توانند حتی از گستردگی سرزمینی و بیایان های سوزان عربستان نیز چشم پوشی کنند و میخواهند به این طریق، مزد اعتماد عربستانی ها به غرب را کف دستشان بگذارند.

5-اردوغان که بیش از 25 سال به عنوان نخست وزیر و رییس جمهور بر مسند دموکراسی ترکیه نشسته است، از ابتدا دشمنی آشکاری با محور مقاومت به رهبری ایران داشت. با این حال، دارا بودن بالاترین سطح روابط با اسراییل، عضویت در ناتو، فراهم سازی لجستیک و آموزش تروریست های داعش، تامین انرژی رژیم اشغالگر قدس در طول جنگ غزه و دخالت نظامی ترکیه در عراق، سوریه، ارمنستان، لیبی و … نیز مانع انتشار نقشه ی ترکیه ی تجزیه شده توسط غربی ها نگردید. صحبت علنی از طرح تجزیه ی ترکیه، موج جدیدی از بی اعتمادی به آمریکا را در این کشور ورشکسته ایجاد نموده است.

6- ژنرال عبد الفتاح سیسی که در زمان انعقاد پیمان صلح بین اسراییل و کشورش، عضو ارتش مصر بود، رییس جمهور کشوری است که ارتباط همه جانبه با آمریکا، کشورهای غربی و رژیم اشغالگر قدس نتوانسته کوچکترین اثر مثبتی بر اقتصاد آن داشته باشد. آمریکا علنا بخشی از خاک مصر را برای تشکیل یک کشور جدید، مطالبه نموده و اسراییل نیز علنا خواهان الحاق بخش های استراتژیکی از مصر به خود شده است. مقامات مصری که پس از 45 سال روابط همه جانبه با غرب، نتیجه ی اعتماد خود به آمریکا را بصورت طرح تجزیه ی کشور خود مشاهده می کنند، پس از حدود 60 سال، مجددا در آستانه ی درگیری نظامی با اسراییل قرار دارند.

7-دولت عراق که به دلیل وابستگی شدید اقتصادی به غرب، مجبور به محدود کردن محور مقاومت در این کشور شده است، با شگفتی فراوان مشاهده کرد که بعد از پیشروی گام به گام طرح تجزیه ی عراق، صهیونیست ها بطور علنی بخش های بزرگی از خاک عراق را، به عنوان خاک اسراییل بزرگ، مطالبه می کنند.

این موارد، به خوبی می تواند نشان دهد که هرگونه صلحی با اسراییل، فقط راهی برای افزایش تمرکز صهیونیست ها برای نابود کردن یک کشور اسلامی دیگر است و از سوی دیگر، روابط گرم کشورهای منطقه با آمریکا، هرگز مانع طرح های تجزیه طلبانه ی نهادهای امنیتی آمریکا برای کشورهای مسلمان نمی شود. اینها درسی است برای غربگرایان ایران؛ البته اگر مامور و معذور نباشند.