سیاست و کیاست ایران؛ بخش دوم: صبر استراتژیک در پرتو عرفان و مشیت مهدوی

عبدالجواد تقی‌نژاد

آنچه در جهان امروز به ظاهر یک بازی ژئوپلیتیکی و سنجش قدرت نظامی دیده می‌شود، در نگاهی ژرف‌تر، سایه‌ای از تقدیر الهی و حرکت‌های رمزآلودی در دفتر ارادهٔ ربانی است. سیاست ظاهری، مقدمه‌ای‌ست بر تحقق برنامه‌ای قدسی که بر مدار امام موعود (عج) سامان یافته است. صبر استراتژیک جمهوری اسلامی ایران، تنها یک تاکتیک نظامی یا ملاحظهٔ سیاسی نیست؛ بلکه یکی از جلوه‌های حکمت مهدوی‌ست که در سکوت، به انتظار بلوغ شرایطی نشسته که ظهور نور در آن مقدر است. در این منطق آسمانی، حمله بی‌اذن، ظلم است، حتی اگر بر ظالم باشد؛ و صبر، اگر در مدار رضای ولیّ‌الله باشد، عین جهاد و فتح است. خویشتنداری امروز ایران، برخاسته از آن باطنی‌ست که در آن: «کلُّ أمرٍ مُرْتَهَنٌ بِإذْنِهِ» و هیچ حرکت بنیادینی در امت اسلامی، بی‌اشارهٔ آن حجّتِ پنهان، مشروعیت و ثمره ندارد.

سیاست و کیاست ایران؛ بخش یکم: صبر استراتژیک

ما در سپاه انتظار، سربازان خاموش هستیم. نه از ضعف، بلکه از ادب؛ نه از ترس، بلکه از اطمینان به وعدهٔ حتمی الهی. و می‌دانیم که فرمان خروج، نه از کاخ‌های سیاسی، بلکه از عالم غیبی صادر می‌شود و به تعبیر عارف کبیر، حضرت علامه حسن‌زاده آملی (رضوان‌الله تعالی‌علیه): لشکریان خداوند و سربازان اسلام، گوششان به کلام رهبر عزیز انقلاب است، و رهبری نیز، گوشش به کلام نورانی آقا امام زمان (عج) است. یعنی ما مطیع محض امام معصوم علیه‌السلام هستیم، و هرگاه امری از جانب آقاجان‌مان امام زمان (عج) صادر شود، جان و مال‌مان را نثار اسلام و برپایی حکومت عدل جهانی خواهیم کرد. قرآن کریم نیز فرمود: وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ ۖ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً ۖ وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ (سوره اعراف، آیه ۳۴) یعنی:
«برای هر امتی زمان معینی مقرر شده است، پس هنگامی که زمان آنها فرا برسد، نه ساعتی عقب می‌افتند و نه ساعتی جلو می‌افتند»؛ پس اگر جمهوری اسلامی ایران هنوز ضربهٔ نهایی را وارد نمی‌کند، به این معناست که وقت و موعد آن که نزد پروردگار عالمیان است، هنوز فرا نرسیده است. ایران اسلامی، در اختیار دست قدرت خداست و در انتظار فرمان الهی به فرماندهی امام معصوم علیه‌السلام به سر می‌برد.

السياسة الإيرانية والكياسة؛ الجزء الأول: الصبر الاستراتيجي

شهیدان ما، در صفوف آن صبح موعود، پیش‌قراولانند؛ آنانکه نه به میدان سلاح، که به میدان بینش، وفاداری خود را اثبات کردند. و اکنون، صبر ما، ادامهٔ همان بیعت عاشورایی‌ست که به دستان خمینی آغاز شد و در همراهی با خامنه‌ای ادامه یافت. از این روست که هر سکوت ایران، بانگ رسای ایمان است؛ و هر تأملش، هشداری‌ست برای ظالمان، که بدانند: اگر آتشی برافروخته شود، فرزند فاطمه (عج) خواهد آمد، و آن روز، نه فرصتی برای پشیمانی خواهد بود، و نه گریزی از عدالت.

نابراین، صبر امروز ما، نه تساهل سیاسی‌ست، نه ضعف نظامی؛ بلکه جزئی از طرح الهی‌ست برای آمادگی زمین، تربیت امت، و رساتر شدن صدای «هَل مِن ناصر…» از سینهٔ جهانیان. و در پایان: همان‌گونه که تحلیل سیاسی در یادداشت نخست آمد، تحلیل عرفانی و باطنی نیز، ما را به حقیقتی روشن می‌رساند: ایران، در سکوت، سرباز موعود است… و هر حرکتش، با اذن صاحب‌الامر رقم خواهد خورد.