اعلام استراتژی جدید آمریکا بر علیه ایران

به گزارش نظرپرس و به نقل از نشریه ی دیسپچ که به محافظه کاران آمریکایی نزدیک است، دولت بایدن هنوز هم در این خصوص صحبت می کند که ایران  اجازه ی سلاح هسته‌ای ندارد. با این حال، همین جمعه گذشته، آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ی آمریکا اظهار داشت که ایران احتمالاً یک یا دو هفته دیگر تا رسیدن به نقطه ی بی بازگشت برای دستبابی به مواد لازم برای تولید سلاح هسته‌ای، فاصله دارد. بیان صریح او، مبنی بر اینکه “جایی که اکنون هستیم جای خوبی نیست”، کمکی به درک مشکل نمی کند.

جاناتان روهه، کارشناس آمریکایی نشریه ی دیسپچ در ادامه افزود: به لطف انفعال بین‌المللی چند سال اخیر، برنامه هسته‌ای ایران اکنون آنقدر پیشرفته، انعطاف‌پذیر و غیرشفاف است که می‌تواند به راحتی از آستانه عبور کند و کاری هم از کشورهای غربی بر نمی آید. این امر باعث ایجاد یک بازدارندگی بین المللی برای ایران در برابر کشورهای غربی و دشمنان منطقه ای اش می شود. این بازدارندگی، نیاز ایران به هرگونه اقدام نهایی برای تولید یک سلاح واقعی را کاهش می دهد. در واقع رسیدن ایران به آستانه ی نقطه بدون بازگشت هسته ای، منجر به این شد که خطر خارجی از ایران دور شود.

آغازی بر پایان یکه تازی FATF در جهان

در ادامه ی مقاله ی نشریه ی دیسپچ اینگونه دکر شده که: ایالات متحده ی آمریکا برای مدت طولانی به تحریم‌های مستهلک کننده و تهدیدات نظامی بر علیه ایران متکی بوده و به سادگی از کنار این موضوع عبور کرده که ایران رفته رفته اعتبار آمریکا را از بین برده و به شدت هزینه‌ها، خطرات و عدم قطعیت‌های اقدامات پیشگیرانه ی آمریکا را بزرگ کرده است.

تذکر جاناتان روهه به دولتمردان آمریکایی این است که تا زمانی که آمریکا بر این ناکامی‌ها غلبه نکند، ایران به طور فزاینده‌ای جایگاه و وزن بین المللی خود را به گونه‌ای افزایش می دهد که گویی سلاح‌های هسته‌ای را واقعا در اختیار داشته و می تواند در برابر تهاجم های بی‌ثبات‌کننده‌ ی آمریکا و متحدان غربی اش، اقدام مناسب داشته باشد.

غنی سازی اورانیوم تا درجه خلوص تسلیحاتی 90 درصد خط قرمز همیشگی آمریکا است؛ اما ایران برای مدت طولانی آنقدر مواد هسته ای زیر این خط قرمز تولید کرده است که در واقعیت و بدون نقض تعهدات خود، ممنوعیت های آمریکا را با چالش مواجه کرده است. اظهارنظر اخیر وزیر امور خارجه بلینکن در مورد فاصله گرفتن ایران از نقطه ی بی بازگشت، نباید نگرانی بزرگ‌تر را پنهان کند: “ایران می‌تواند تنها در سه ماه، 12 بمب اورانیومی 90 درصدی بسازد و پس از آن توان تولید ثابت خود را حفظ کند”. فراموش نباید کرد که آمریکا ظرف مدت چهار سال در پروژه منهتن، موفق به ساخت اولین بمب اورانیومی خود شد ولی پس از آن، تنها به مدت یک سال اضافه کار کرد تا بتواند چهار بمب دیگر از همین نوع را تولید کند. حتی اگر ایران هیچ کاری برای توسعه زیرساخت های خود انجام ندهد، با انباشته شدن ذخایر مواد هسته ای، شرایط را به نفع خود تغییر خواهد داد. این واقعیت که ایران بسیار به این آستانه نزدیک است و هر گام نهایی می‌تواند به سرعت و به‌طور نامحسوس انجام شود، اساساً جهان را مجبور می‌کند که با ایران با احترام و مانند یک قدرت هسته‌ای رفتار کند.

نقش ایران در ایجاد پول واحد کشورهای عضو بریکس؛ بخش اول: ظهور و سقوط اولین هژمون بین قاره ای

برنامه های ایران نیز بسیار مقاوم است. تاریخ به برخی از مقامات تهران، درس بزرگی داده است. آنها دیده اند که چگونه برنامه های هسته‌ای لیبی، اوکراین، عراق و سوریه در اثر درگیری های داخلی مورد حمایت غرب و یا حملات غافلگیرانه کوچک اسرائیل و متحدان غربی اش، ویران شده است؛ در نتیجه ایران از سانتریفیوژهای جدید برای غنی‌سازی سریع‌تر اورانیوم در مکان‌های کوچک‌تری استفاده می‌کند که دفن، مخفی کردن و پراکندگی آنها، موجب شده تا کار شناسایی و تخریب برای غرب، سخت باشد.

حمله سایبری استاکس نت در سال 2010، نیروگاه اصلی ایران را برای ماه‌ها به عقب انداخت، اما 10 سال بعد، حملات جنبشی پنهانی (منسوب به اسرائیل) واکنش بسیار خطرناک‌تری را به دنبال داشت زیرا ایران به سرعت تولید اورانیوم را افزایش داد، سانتریفیوژهای بهتری را مستقر کرد و غنی‌سازی را به عمق زیرزمین منتقل کرد. همه این پیشرفت‌های مداوم ایران، موفقیت بازرسان را که وظیفه ی ردیابی این فعالیت‌ها را بر عهده گرفته بودند، محدودتر می کرد. اطلاعاتی که توسط این بازرسان به بیرون از ایران منتقل شده است، اثبات کرده که ایران یشرفته تر از آن چیزی است که تصور می شد و دستاوردهای آن در پیچ و خم سایت های نظامی و ظاهرا غیرنظامی تنیده شده است.

استراتژی هوشمندانه ی مقامات تهران، سودمند است. آنها به طور آشکار بمبی را تکمیل نمی کنند، اما می دانند که چگونه یک نسخه پیشرفته از دستگاه انفجاری مورد استفاده آمریکایی ها و پاکستان را با موفقیت بسازند. ایران برای اطمینان از این موضوع، نیاز به آزمایش نداشته و می‌تواند قطعات را جداگانه تولید کند ولی مونتاژ را به تعویق بیندازد، درست همانطور که بمب‌های اتمی پرتاب شده روی ژاپن، تنها چند روز قبل از پرتاب، به پایان رسید. بر این اساس، تحلیلگران برجسته ی جهان خاطرنشان کردند: “نمی توان پیش بینی کرد که ایران در چه زمانی، تصمیم به ساخت سلاح هسته ای بگیرد”.

این غیرقابل پیش بینی بودن، مانع تمایل غربی ها به اقدام نظامی علیه ایران نمی شود بلکه نگرانی از اقدام تلافی جویانه ی ایران را در پی دارد. موشک‌ها و پهپادهای ایران با بهره‌برداری از ضعف عمق استراتژیک دشمنان خود و گروگان گرفتن پایگاه‌ها و سایر دارایی‌های کلیدی آنها، این بازدارندگی را تقویت می‌کنند. ایران می تواند به طور قابل اعتمادی تهدید به اقدام تلافی جویانه گسترده و دقیق کند و با دادن تکنولوژی سخت سلاح به نیروهای طرفدار خود که منطقه را احاطه کرده اند، دامنه ی استفاده از این سلاح ها را افزایش می دهد.

توجه به تغییر بازار جهانی گاز طبیعی مایع: یکی از راه های تسریع رشد اقتصادی ایران

تحلیل هزینه-فایده ی هرگونه اقدام نظامی ایالات متحده یا اسرائیل بر علیه ایران، نشان می دهد که شرایط به شدت به نفع ایران تغییر کرده است. شش دولت متوالی آمریکا متعهد شده اند که از تمام عناصر قدرت ایالات متحده برای دور نگه داشتن ایران از بمب استفاده کنند، اما دولت بایدن این رد صریح را با پذیرش ضمنی ایران هسته ای مخلوط کرده است؛ به گونه ای که مقامات آمریکایی در ابتدای 2023 با صدای بلند به شکست خود اعتراف کردند که امیدهای کم رنگی برای معکوس کردن پیشرفت‌های ایران یا افشای تلاش‌های آن در ساخت بمب، دارند. بزرگترین اعتراف به شکست آمریکا زمانی بود که در همین سال، ژنرال مارک میلی، رئیس وقت ستاد مشترک ارتش، به مجلس سنا گفت که ایالات متحده به ایران اجازه ی سلاح هسته‌ای میدانی را نمی‌دهد،زیرا او با تاکید بر سلاح هسته ای میدانی، به خوبی نشان داد که تهران چندین دهه سیاست پیشگیری ایالات متحده را به خوبی خنثی کرده و در نتیجه مقامات آمریکایی آمادگی پذیرش ایران هسته ای را دارند.

تهران و نیروهای طرفدار آن، ایالات متحده و اسرائیل را در هفت جبهه ی گوناگون درگیر کرده اند.

بزرگترین حمله موشکی تاریخ با استفاده از برخی از موشک‌هایی که می‌توانست کلاهک هسته‌ای حمل کند، از سوی ایران به خاک اسراییل انجام شد و جهان دید که غرب هیچگونه اقدام موثری را نتوانست انجام دهد. البته نباید از نقش آمریکا و متحدین غربی و عربی اش در کمک به تضعیف این حمله چشم پوشی کرد؛ مخصوصا اینکه تمامی رسانه های جهان دست به کار شدند تا شجاعت ایران را بعنوان یک برد برای اسراییل، به افکار عمومی جهان بقبولانند.

برای بازگرداندن ایران به دورانی که همه ی پیشرفت های علمی و فنی خود را در چهارچوب خواسته های غربی ها از بین برد، باید بتوان در پوشش بازرسان غربی، هرچیزی را که مشکوک است، در هر زمان و مکانی که غربی ها انتخاب می کنند، از جمله پایگاه های نظامی حساس ایران، تا زمانی که لازم باشد حذف کرد. بر این اساس، اولتیماتوم پایه باید این باشد که ایران این امکان را فراهم کند و به سرعت از تحقیقات آژانس تبعیت کند. تنها در این صورت امکان تغییر موقعیت و بازتعریف سختگیری‌ها پیرامون برنامه هسته‌ای ایران وجود خواهد داشت. با توجه به تمایل تهران به پیشروی در ابهام، این امر پیچیده‌تر از خطوط قرمز قدیمی است که می‌توان به معنای واقعی کلمه در یک حرکت آن را ترسیم کرد، مانند زمانی که نتانیاهو در سال 2012 در مقابل سازمان ملل ایستاد و یک نشانگر قرمز بزرگ را روی یک ماده منفجره کارتونی که نشان‌دهنده یک بمب بود، کشید. اورانیوم 20 درصدی این ممکن است مستلزم آن باشد که ایران برنامه خود را از جایگاه کنونی خود عقب نشینی کند و اجرای آن را حتی از خطوط قرمز قبلی که در مورد پیشرفت احتمالی آینده پیش بینی شده بود، سخت تر کند. در این زمینه، ایران حداقل باید به سخت‌گیرانه‌ترین رژیم پادمان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی در جهان که در دولت رییس جمهور روحانی، آن را پذیرفته بود، پایبند باشد که به معنای تعطیلی تمامی تأسیسات، عدم ساختن تأسیسات جدید، کاهش غنی سازی به حد صفر درصد، پذیرش محدودیت های موشکی، دست کشیدن از اتحاد با سایر نیروهای منطقه ای و افشای تمامی تلاش‌های خود است. در غیر اینصورت، هرگونه درگیری نظامی با ایران، آمریکا را به جنگی بسیار پرهزینه و طولانی خواهد کشاند.

اصل مقاله در آدرس https://www.yahoo.com/news/iran-policy-failed-time-strategy-064000621.html قابل دسترس است.