سیاست و کیاست ایران؛ بخش یکم: صبر استراتژیک

عبدالجواد تقی‌نژاد

در میدان پرفراز و فرود سیاست بین‌الملل، تصمیمات کلان و سرنوشت‌ساز، نه بر مبنای احساسات لحظه‌ای، بلکه بر اساس تراز دقیق عقلانیت راهبردی، منطق بازدارندگی و شناخت عمیق از صحنهٔ معادلات جهانی اتخاذ می‌شوند.

جمهوری اسلامی ایران، با اتکال به قدرت لایزال الهی، و با تکیه بر ظرفیت‌های گستردهٔ نظامی، اطلاعاتی، سایبری و منطقه‌ای، و تحت عنایت و هدایت مستقیم حضرت ولیّ‌عصر (عجّل‌الله تعالی فرجه‌الشریف)، به جایگاهی از اقتدار بازدارنده و تهاجمی رسیده است که بقای رژیم صهیونیستی را، نه در چشم‌اندازی دور، بلکه در لحظه‌ای کوتاه، می‌تواند به چالش بکشاند و به ورطهٔ نابودی کامل بسپارد.

توان موشک‌های نقطه‌زن با برد بالای ۲۰۰۰ کیلومتر، ناوگان پهپادهای هجومی و انتحاری، نفوذ اطلاعاتی فرامرزی، و دست بلند جنگ سایبری، در کنار شبکهٔ مقاومتی گسترده در جغرافیای منطقه، مجموعه‌ای از مؤلفه‌های واقعی و اثبات‌شده‌اند که قدرت ایران را در مقام یک قدرت ضربه‌زننده و نابودکنندهٔ موجودیت صهیونیسم تثبیت کرده‌اند.

آخرین صف بندی قدرت های جهانی: بخش دوم

اما نکتهٔ ظریف و اساسی اینجاست: اقتدار راستین در «کنترل قدرت» است، نه در فوران آن و به تعبیر فرمانده معظم کل قوا: «در انجام وظیفه، نه تعلل می‌کنیم و نه شتاب‌زده می‌شویم»؛ یعنی هم توان و آمادگی سپری قاطع را داریم، و هم با منطق و زمان‌شناسی، حکیمانه عمل می‌کنیم.

ایران شتاب نمی‌کند زیرا دشمنان در کمین‌اند.
ائتلاف‌های صهیونیستی–غربی، نهادهای تحریف‌گر رسانه‌ای، و ساختارهای سست‌پایهٔ بین‌المللی، منتظرند تا به‌بهانهٔ یک حرکت شتاب‌زده، اجماع‌سازی کنند، مشروعیت دفاع مشروع را زیر سؤال ببرند، و افکار عمومی منطقه را با امواج دروغ و وارونه‌نمایی آلوده سازند.

ایران اما، در ساحت سیاست، با کیاستی برخاسته از حکمت دینی و تجربهٔ میدانی، مسیر خود را چنان می‌پیماید که: نه‌تنها هزینه‌های دشمن را افزایش دهد، بلکه مشروعیت مقاومت را در وجدان بیدار ملت‌ها تثبیت کند.

در کنار این حکمت میدانی، روشن‌سازی افکار عمومی جهان، یکی از اهداف کلیدی این خویشتنداری است؛ اما روشنگری در درون کشور نیز ضرورتی انکارناپذیر است تا اقشار خاکستری، طیف‌های کم‌آگاه، و آنان‌که در گردوغبار جنگ ادراکی گرفتار آمده‌اند، حقانیت و مظلومیت ایران را دریابند و بفهمند که این صبر، صبری مقدس است، نه سازش؛ و این تأمل، نه از ناتوانی، که از تدبیر الهی و فهم تاریخی برآمده است.

اگرچه برای اثبات این حقانیت، گواهی زمان کافی‌ست؛ اما «فهمیدن پیش از وقوع»، کار دل‌های بیدار و جان‌های بصیر است و البته، اثبات این حقانیت، برای کشور و نظام مقدس جمهوری اسلامی، بی‌هزینه نبود؛ که هزینه‌اش، از دست دادن سرداران رشید و پاک‌باخته‌ای چون غلامعلی رشید، محمد باقری، حسین سلامی، امیرعلی حاجی‌زاده و ده‌ها تن دیگر از امرا، افسران، سربازان گمنام، مجاهدان بی‌ادعا، و حتی شهروندان محترم، زنان و کودکان بی‌گناه بود؛ و نیز، دانشمندان والامقامی که در راه پیشرفت علمی، دفاعی و هسته‌ای این سرزمین، با خون خویش چراغ راه آینده شدند.

و در همین مسیر پررنج اما پرافتخار بود که، به تعبیر بنیان‌گذار کبیر انقلاب اسلامی:  «ما مظلومیت خویش و ستم متجاوزان را در جنگ ثابت نموده‌ایم» و امروز نیز، در میدان‌های جنگ ترکیبی، ادراکی، و امنیتی، با همان روحیهٔ عاشورایی، هم‌چنان مظلومیت خود و ستم‌کاری دشمنان را بر وجدان تاریخ و افکار جهانی آشکار می‌سازیم.

آری، ما تاوان صداقت در میدان حق را داده‌ایم؛ اما بر سر این عهد مقدس، استوار ایستاده‌ایم و در سکوتِ خویشتندارانهٔ امروز، فریادی نهفته‌ست … که روزی، آن‌چنان خواهد خروشید، که طومار ظلم و صهیون، در تاریخ محو خواهد شد.

در پایان

گفتنی‌ست آن‌چه در این نوشتار آمد، تبیینی بود از دیدگاه ظاهری و سیاسی–راهبردی در تحلیل صبر استراتژیک جمهوری اسلامی ایران؛ اما فراتر از ساحت ظاهر، در لایه‌های عمیق‌تری از حکمت و عرفان الهی، رازهایی نهفته‌ است که در افق نگاه باطنی و مهدوی، معنا و تفسیر تازه‌ای می‌یابند؛ رازهایی که در پیوند با مشیت ربانی، تقدیرات آخرالزمانی، و مأموریت تاریخی امت منتظر، چرایی این خویشتنداری بزرگ را از منظری آسمانی و عاشقانه بازمی‌گشایند.

ان‌شاءالله در گفتاری جداگانه، به شرح و تحلیل دیدگاه باطنی (عرفانی–مهدوی) نیز خواهیم پرداخت.