به گزارش نظرپرس، اولین ردپای استعمار انگلیس در ایران را شاید بتوان در زمان کریم خان زند مشاهده کرد. از آن زمان تاکنون، 63 درصد خاک ایران عزیز با دخالت مستقیم و یا غیر مستقیم انگلیس، بصورت کشورهای تازه تاسیس، از مام میهن جدا شد. در تمام این کشورهای نوظهور، دستگاه تبلیغاتی انگلیس، بطور مستقیم و یا غیر مستقیم به ایجاد احساس کاذب دشمنی و کینه نسبت به باقیمانده ی ایران بزرگ دخیل بوده و هستند. در این بین، بیشترین دشمنی انگلیس با زبان فارسی و فرهنگ ایرانی است؛ زیرا این دو عامل می تواند مجددا به اتحاد اقوام ایرانی، منجر شود و این کابوسی برای انگلیس به شمار می رود. در طول تاریخ، کمتر کسی سراغ دارد که یک مقام انگلیسی حتی یک جمله به نفع ایران گفته باشد، اقدام و عمل که جای خود دارد. زمانی که ایران قجری به دنبال خرید ورق های آهن از اروپا بود، سفیر انگلیس در پاسخ به صدراعظم ایران که اعتقاد داشت واردات آهن از اروپا، بسیار ارزانتر از استخراج و تولید ورق آهن در ایران است، گفت: “اگرچه تولید آهن در ایران گرانتر از واردات است اما پول آن از کشورتان خارج نمی شود”، و به قول “خان ملک ساسانی”، این تنها موردی بود که یک مقام انگلیسی، حرفی به نفع ایران به زبان آورد. در طول تاریخ، تمامی ظلمها و بدعهدی هایی که انگلیسی ها در حق مردم ایران نمودند، به نوعی توسط اکثر مقامات ایرانی و بسیاری از روشنفکران و سلبریتی ها مورد پذیرش واقع می شد تا حدی که انگلیس به کمک همین مقامات، روشنفکران، سلبریتی ها و رسانه های وابسته، به راحتی اقدام به آغاز جنگهای داخلی، حرکات تجزیه طلبانه، کودتا و ترور مخالفان می نمود.
رابرت مکایر سفیر انگلیس که به دلیل حضور در جمع ساختارشکنان سال 1398 بازداشت شد.